Er was weer iets leuks te doen in Bergen. Bijna wekelijks sms-t, belt of e-mailt vriend en stylist Edwin mij de Bergense festiviteiten door. Alles wordt uit de kast gehaald om Is over te halen de reis naar Bergen te ondernemen waarbij zogenaamde line-ups van knappe, lange mannen troef zijn als lokmiddel. Dit keer was Bergen-kenner, ex-collega en inmiddels vriendin Marie Sophie hem echter voor! :  In samenwerking met Blooming Hotel heeft de stichting Pas op Kunst een expostitie samen gesteld met werk van 9 fotografen en video-kunstenaars onder de titel Places & Faces.  Marie Sophie is 1 van deze geselecteerde fotografen! Hun werk is te zien in Boerderij de Voert maar ook in het prachtige hotel Blooming, waar ook de opening was. Samen met vriendin Yvonne vertrokken wij in old-timer Mercedes naar Bergen. Enfin 2 uur later (ongeluk/file/zondagrijders etc) kwamen wij aan in Blooming. Johan,Food & Beverage manager van Blooming en (nou-wat-toevallig) ook de partner van eerdergenoemde vriend Edwin ontving ons met een glaasje Prosecco. Zie foto van links naar rechts: Johan, Is, Edwin. 

 

Places&Faces

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik was heel trots op Marie-Sophie. Uiteindelijk ging ik niet voor de mannen line-up maar voor deze ambitieuze vrouw naar Bergen. Ik was zo benieuwd naar haar werk! Marie Sophie had als thema Karel Petting, een re-shake van ParelKetting: zij had voor een aantal portretten een parelketting gebruikt die zij juist bij de mannelijke modellen om de nek hing. De gefotografeerde vrouwen waren juist heel mannelijk aangekleed en neergezet. De serie is heel puur en strak gefotografeerd met daarbij als soort contrast 1 beeld waar echt beweging in zit en bloot. De parelketting hing als soort mini kunstinstallatie tegenover het werk. Het is, wat ik ook wel eens zeg over upcoming designers: Het is natuurlijk heel knap om een beeld/collectie neer te zetten. maar je bewijst ECHT je talent als je daaropvolgend blijvend een beeld kan neerzetten, je eigen geschiedenis en ontwikkeling daarin schrijft. Ik denk dat Marie Sophie het talent heeft en ben heel benieuwd wat zij in de toekomst gaat laten zien. Ik sprak haar overigens s’avonds nog in Bergen-City en ze vertelde dat ze al 3 van haar werken had verkocht: Go girl! Ik sluit dit blog dan ook af met een korte biografie over haar en een mooi gedicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Exposanten

Hanneke Schiess, van de stichting Pas op Kunst en tentoonstellingmaker, was zo vriendelijk om ons rond te leiden en wat meer uitleg te geven over de geselecteerde kunstenaars en hun werk. persoonlijk vond ik Rollan Didier de topper van de expositie. Als modefotograaf woont en werkt Didier in Amsterdam. Op de expositie is een serie van hem te zien genaamd ‘Percy’. Met de ontwerpen van de vorig jaar overleden Percy Irausquin heeft Didier een serie foto’s gemaakt tegen de achtergrond van het landschap van de Antillen waar hij vandaan kwam. Heel bijzonder, prachtige kleuren. (zie foto links)

Ook heel bijzonder vond ik het rauwe werk van Eelco Franz met als thema ‘De man en de zee’. Hij zwom de zee in met camera en maakte vanuit die positie in het water foto’s van zichzelf en van wat hij om zich heen zag. In totaal is hij 5 keer de zee ingegaan om de serie te kunnen maken. Met name aan bewerking, belichting heeft Franz veel aandacht en onderzoek besteed.

Verder was ik niet zo heel erg van het overige werk onder de indruk. Voor een overzicht van alle kunstenaars en wat impressies van hun werk kan je op de site van Pas op Kunst kijken. Hanneke vertelde me wel dat de ruimte van Boerderij de Voert en het werk dat daar hangt ook erg indrukwekkend is. Helaas heb ik het die avond niet meer gered om daarheen te rijden. 

 

 

Marie Sophie Wesel 

Marie Sophie werd op 24 april 1978 geboren en groeide in Bergen op, waar zij nog steeds woont. Haar carriere startte midden jaren ’90 en nadat zij een jaar of 5 in verschillende winkels had gewerkt (o.a. Sissy Boy en Tally Ho) ging zij in 2001 bij Oilily aan de slag als assistent van de design manager en print team. ‘That’s how I met Sophie’. Toen wist ik al: ‘Wat Sophie in de kop heeft, heeft ze niet in de kont’. Ik vind het heel erg knap van haar en getuigen van lef en doorzettingsvermogen dat zij, zonder opleiding, gewoon haar eigen carriére ontdekkingstocht is gestart. Sinds 2008 werkt zij als zelfstandig fotografie producent en art-director. Nu hangt haar werk toch maar mooi op deze expositie!

Sophie vertelt mij dat dit werk eigenlijk de eerste keer is dat zij daadwerkelijk zelf op de knop heeft gedrukt en zichzelf dus de fotografe van het werk kan noemen. Uiteindelijk loopt ze al wel 5 jaar mee in verschillende beeldconcepten, deed ze de art-direction ofwel concept en ook productie voor diverse exposities en ze is dan ook geen onbekende van de stichting Pas op Kunst. Wat is haar drive vraag ik me af? Waarom heeft ze de weg van de fotografie gekozen? Sophie weet dit goed te verwoorden. Ze is nieuwsgierig en bovendien heeft ze geen faalangst. ‘Ik wil dit nu eenmaal erg graag!’ Maar zij herinnert zich ook nog goed een paar zinnen uit een gedicht. De context was dat Marie Sophie op 19-jarige leeftijd thuis aankondigde dat zij naar Californie ging. (let op – dus niet ‘wilde gaan’) Dit had zij zojuist die middag bedacht…Zij kreeg, toen zij daadwerkelijk anderhalve maand later vertrok, een journal mee van haar vader, waarin hij voorin een gedichtje voor haar had geschreven:

 

It Couldn’t Be Done       (by Edgar Albert Guest)

Somebody said that it couldn’t be done,
     But, she with a chuckle replied
That “maybe it couldn’t,” but she would be one
     Who wouldn’t say so till she’d tried.
So she buckled right in with the trace of a grin
     On her face. If she worried she hid it.
She started to sing as she tackled the thing
     That couldn’t be done, and she did it.

Somebody scoffed: “Oh, you’ll never do that;
     At least no one has done it”;
But she took off her coat and she took off her hat,
     And the first thing we knew she’d begun it.
With a lift of her chin and a bit of a grin,
     Without any doubting or quiddit,
She started to sing as she tackled the thing
     That couldn’t be done, and she did it.

There are thousands to tell you it cannot be done,
     There are thousands to prophesy failure;
There are thousands to point out to you one by one,
     The dangers that wait to assail you.
But just buckle it in with a bit of a grin,
     Just take off your coat and go to it;
Just start to sing as you tackle the thing
     That “couldn’t be done,” and you’ll do it.

‘Kan niet, bestaat niet, alles kan, als je het maar graag genoeg wilt!’ , aldus Marie Sophie en ik sluit me hier geheel bij aan!