Mijn interesse in de Clemens & August collectie vond zijn basis meer in ‘het verhaal’ dan in de collectie op zich. Het beeld is minimalistisch, het doet mij erg denken aan COS en Jil Sander en dat is zeker een look die ik graag draag. Ik had deze collectie echter tot gisteren  niet echt gezien, slechts een indruk via de website. Fascinerend dus dat ik dus zo eager was om deze collectie te gaan zien in de 3 dagen dat daarvoor gelegenheid was…Op vrijdag 9 april, de eerste tour dag, fietse ik, na een heerlijke lunch op het terras van de Ysbreker aan de Amstel, met vriend Carlo Wijnands de rivier over om een paar straten verder binnen te stappen in White Spaces galery.

C&A,  het verhaal

Er is veel gedoe geweest rond Clemens & August vanuit de Brenninkmeijer familie. Net als de rest van zijn familie was Alexander Brenninkmeijer voorbestemd voor een carrière bij C&A. Maar de dwarse telg uit de rijkste familie van Nederland richtte zijn eigen label op. Hij noemde zijn bedrijf naar de twee oprichters van C&A, Clemens en August Brenninkmeijer. Met Clemens en August knipoogt Brenninkmeijer naar de goedkope massaproductie van C&A en geeft hij een kritisch antwoord op de vulgarisering van de traditionele modehuizen. Het verhaal is dat Alexander met zijn collectie ‘on tour’ gaat. Ieder seizoen trekt hij met zijn team 6 weken over de wereld en doet daarbij verschillende steden aan, die je kan volgen op hun touragenda op de website. Er wordt gekozen voor de combinatie met kunst ; voor musea en gallery’s om de collectie te tonen. Per stad wordt 3 dagen de gelegenheid geboden om de collectie te zien en te kopen. Tot en met zondag 11 april kan je terecht in White Spaces te Amsterdam en daarna 3 dagen in Rotterdam:  15-17 april in Witte de With. Je kan een deel van deze collectie overigens ook via hun webshop kopen maar dat is…..ehhh….zo gewoon!

Collectie Clemens & August

Ja ik ben een mens van weinig ‘fratsen’ of kleur met mijn kleding. Ik ben zelf als zo druk en fantasievol :-S  Het beeld dat wordt neergezet met Clemens & August spreekt mij in de basis dan ook zeker aan. Wat betreft de womens collectie: Er wordt gewerkt met basic materialen, zijde, jersey, poplin en twill’s maar allen met een bijzondere bewerking en gemaakt van luxe garens, ge-chintzt of gecoat in sommige gevallen. Ik zag veel kimono vormen en met name overslagvariaties, wat betreft vorm een duidelijke rode draad. Ik was wat minder enthousiast over de tailoring. Ik kocht recent mijn 2de blazer/jasje bij G-star en ik ben zeer gecharmeerd van de perfecte technische afwerking zoals een paardenharen onderkraag, mooie gefestoneerde knoopsgaten, afgebiesde naden etc. Ik vind dat je juist in een minimalistisch opgezette collectie die liefde voor afwerking en detail moet laten zien. 

Wat leuk dat Alexander zelf rond loopt in de ruimte en naar ons toe komt om te horen wat wij van de collectie vinden en ook om zijn eigen verhaal te vertellen. Dat heeft een bepaalde intimiteit en aantrekkingskracht op mij. Zo krijgt een collectie een gezicht en verstrek je elkaar in directe lijn informatie en inspiratie. Daarbij komt ook nog dat ik Alexander een zeer charismatische mooie man vindt van het soort dat je zelden ziet. Ik ontving later op de dag een tweet van fashion fotograaf Reinier van der Aart (RVDA) dat hij vandaag een portret van Alexander gaat schieten. Ik kan bijna niet wachten om het resultaat daarvan te zien! 

Uiteindelijk trok ik met 3 items de pasruimte in. De kritische blik van Carlo keurde jas en kimono jurkje af. Maar de zwarte poplin rok die je ofwel laag op de heupen of aangesnoerd in de taille draagt was top! Ik draag de rok op de foto samen met Alexander. En de rok ging in een tasje mee naar huis…..

Tokyo TV

Mijn podium drang werd weer ernstig bevredigd toen wij aangesproken werden door de ploeg van Tokyo TV die een verslag van Clemens & August maakten vanuit hun London Bureau. Zo kwam het dat ik omringd door camera- en geluidsman ge-interviewed werd door Kana Fushimi. Zij wilde van mij weten wat ik van dit verhaal vond, hoe ik aankeek tegen het feit dat de collectie alleen on tour te koop is, dat de prijzen lager zijn en door uitsnijden van de tussenhandel niet 3 tot 5 keer over de kop hoeven. Wat ik dacht dat consumenten daarvan zouden vinden. 

Mijn antwoord ligt weer in dat storytelling. Zoals ik aan het begin van deze post aan geef: Ik ga steeds meer voor het verhaal bij het bedrijf of product. Ik ben wars van copy-paste hetgeen ik veel gezien heb en nog steeds zie, met name in mijn vakgebied mode en retail. Mensen die zelf niet oorspronkelijk kunnen denken hebben ook geen authentiek verhaal dat stand houdt of dat mensen door kunnen vertellen. In deze wereld van too much information en too much products betalen wij als consument voor alle waste die geproduceerd wordt omdat er van alles op ons af wordt gevuurd als ware het een schot hagel…in de hoop dat 1 van die hageltjes ons raakt en wij tot aankoop over gaan. Dit werkt voor mij als een reeds vervuilde straat of park waar je dan ook zelf wat makkelijker wordt om je papiertje op de grond te laten vallen. Het stompt af. Het maakt je onbewust. Dus dit Clemens&August concept is er 1 die ik support. Het maakt je bewust en het doet het begrip retailen oprekken en innoveren!

The Dress

Wat moeten we nou weer aan?! Een luxe probleem en tegelijkertijd een kans. Claes Iversen sponsorde mij met het ING Retail Gala door mij een prachtige jurk uit zijn summer 09 collectie te lenen. Dit keer ging ik graag op het aanbod van Leon in om mij voor de Opening Soirée te kleden in een jurk van donkergrijs luxe velours die speciaal voor mij gemaakt werd. Couture! Ik vond het heel bijzonder om dit vakmanschap te ervaren. Mijn maten werden genomen, een corset gemaakt dat als basis en constructie diende voor de jurk zodat zowel mijn lijf als de jurk het meest tot hun recht kwamen. Dat het wel een gedoe was om IN de jurk te komen werd met doorpassen duidelijk. Ik had écht hulp nodig met aankleden drukte Leon mij op het hart. En ik had hulp, want mijn ouders bivakkeerden een paar dagen in huize ISWORKS. Toch gebeurde het, de avond van het Soiré en 10 minuten voor vertrek dat ik met het aantrekken van mijn creatie het geluid van scheurende stof ontwaarde…………..Na een eerste enorme paniekvlaag, schatte ik de schade in, 2 scheuren middenachter op de rug, greep ik naald en draad (zie foto onder) en ging de boel aan elkaar naaien. Hoe dan ook, zo’n luxe probleem moet je met zelfvertrouwen en humor oplossen. En zo gezegd zo gedaan. ”Zie je niks van” riepen mijn ouders heel lief maar ongeloofwaardig. 

Show Jan Taminiau

Wat een talent heeft Nederland met Jan Taminiau! De zaal zat bom en bomvol en onze hoge verwachtingen werden wederom waar gemaakt. Wat wij zagen waren ‘Golden Girls’. All-over en gedeeltelijk met goud opgewerkte ontwerpen, een waanzinnige jacquard geweven stof met organisch gegolfde patronen en fijne mesh en tule werden op zeer verrassende en vooral vakkundige manier met elkaar gecombineerd. Sommige modellen deden mij denken aan ballroom jurken en de creaties die de dames met kunstschaatsen dragen. Hier en daar werden verdikkingen en opvullingen gebruikt, zowel in schouder als ook in heupen zoals op de foto onder in de badpak vorm. Grote rozetten en plaatselijke draperieën zorgen voor een extra drama-verhogend effect. De schoenontwerpen, plateau met prachtig slank gevormde hak, die zijn uitgevoerd door Hester Vlamings en meesterschoenmaker Rene van den Berg waren super! Ik vind het heel knap hoe Jan in 1 show het minimalistische én overdadige gebruik van dezelfde stoffen toepast en wat een overweldigend effect dat geeft. De show zelf was een beetje mat vond ik. Geen spektakel en rustig heen-en weer lopende modellen. Niks mis mee, alle aandacht ging dus uit naar de collectie, maar persoonlijk heb ik bij een dergelijke openingshow wel behoefte aan elementen van meer ‘drama’ en ‘wow’ gevoel.

RVDA

Reinier (RVDA) maakte onderstaande prachtige beelden tijdens de pre-show van de collectie op het atelier van Jan Taminiau. Dank je wel voor deze beelden Reinier! 

Show MATTIJS

Mattijs (van Bergen) showde zijn collectie later op de avond, na Jan Taminiau en na het Fortis ‘walking diner’. Dit jaar showde hij zelfstandig, hiervoor werd dit ‘upcoming’ talent binnen de Prelude getoond. Het talent, het gevoel voor vernieuwing in coupe, materiaalgebruik en details waren absoluut te zien. Er werd gespeeld met volume, dan wel boven, dan wel in onderstukken. Net als bij Taminiau waren er veel accenten van goud in de ceintuurs, biezen langs broeken en details in de overigens draken van schoenen.Maar heel eerlijk vond ik het geheel niet sterk. De kleuropbouw was geen verhaal, de combinatie en gebruik van kleur niet verrassend, ik kon geen duidelijk silhouet of statement op een ander vlak ontdekken. Ik denk dat dit een talent op zich is: ” Je vakmanschap, talent en oog voor coupe en bewerking samenvoegen in een totaalbeeld, in een verhaal. Een verhaal dat je graag op pakt en doorverteld!

IS &

Inez(E&Y) Wouter (WE) Lucas (Kairos Co) Hajé (Fortis)

Meta (New Style) en Liesbeth (AMFI)

Nannet (AMFI) en Edward van Vliet

Silvana, Roland en Carlo

Bianca Moens (Fashion United)

Het was een dag waarin wij kennis maakten met 3 bruggenbouwers. Mensen die zich, ieder op zijn of haar eigen manier, inzetten om creatieve mensen en ideeën samen te brengen en daar een podium voor scheppen. 

SHPPR

SHPPR is de winkel van Vanessa Erasmus en Esme Umarella in de Van Oldenbarneveltstraat. Dit winkelconcept was 1 van de 4 genomineerden die als ‘Beste starter 2009′ waren voorgedragen in het ING Retail Jaarprijs event. Vanessa stond op het podium haar ‘elevator pitch’ te vertellen. Is zat in de zaal. Presentator Felix Meurders had de microfoon in handen die mijn ‘kritische’ reactie op het verhaal van SHPPR luid en duidelijk liet horen. De uitgebreide versie lees je hier. De professionaliteit van Vanessa bleek uit het feit dat zij een berichtje achter liet op mijn blog bij mijn artikel over het event. De boodschap luidde: ‘Je bent van harte welkom in onze winkel, dan kunnen we je laten zien dat ons concept een koekje van eigen deeg is!’ 

Als we tegen half 11 in de winkel arriveren worden we door Vanessa hartelijk ontvangen. Onderweg naar Rotterdam had ik Hester een beetje uitgelegd hoe SHPPR en ik in contact kwamen. We praten er nu ook nog even over maar het is geen issue meer. Het is fijn dat we elkaar nu gewoon live en ‘gewoon’ als 2 mode liefhebbers kunnen spreken. Vanessa vertelt dat de jury van ING Retail Prijs onlangs nog langs is geweest en ze weer heel veel goed advies heeft gekregen. Ik hoorde dat ook al van Fenje, mede-eigenares van Tea Bar A’dam, eveneens genomineerd voor beste Starter. Good job jury!

SHPPR bestaat nu 3 jaar. Ik vind het geweldig om te horen dat Vanessa en Esme elkaar niet al jaaaaaaren kenden voordat ze samen gingen ondernemen. Hun ontmoeting en klik was zo goed dat ze na een aantal maanden al besloten samen dit concept te beginnen! Voor beiden viel ook gewoon een kwartje. Eerst in een soort anti-kraak vorm op De Meent. Lekker low budget. Beginnend in hun eigen netwerk en met Rotterdamse afstudeerders, hetgeen zich al snel uitbreidde. Want het concept van SHPPR is om jong, onbekend mode talent een podium te bieden. Vanessa en Esme maken een selectie van ontwerpers die vervolgens hun ontwerpen (kleding of accessoires) in consignatie in hun winkel mogen presenteren. Daarnaast worden er merken ingekocht als Denham, Made, Best Behaviour en Philomijn. Het is mooi dat de winkel een fysieke plek vormt als symbool voor de verbindende functie die zij hebben. Zoals Vanessa zegt: ‘Doordat je een voordeur hebt kunnen mensen bij je naar binnen’. Maar Vanessa was eigenlijk helemaal niet van plan om een winkel te beginnen! Zij werkte eerst als accountmanager voor Ahoy en locatiemanager voor Off Corso. Zodoende ging ze nadenken om zelf een creatief platform te kunnen creëren. Ze liep al een tijdje met een idee rond en ze lacht omdat ze mijn verhaal ook herkent: Het was voor haar ook lastig uit te leggen wat ze nu precies voor ogen had.

Zowel Vanessa als Esme hebben ook nog ieder hun eigen activiteiten. Vanessa met haar Style Agency en Esme met Stylevation Army en Mode Marché (Samen met Joost van Gorsel) Dat zij vanuit dit gegeven hun concepten verder uit kunnen dragen en wellicht op sommige punten kunnen laten overlappen lijkt mij heel logisch. Vanessa gaat over 2 maanden bevallen van haar eerste kindje. Heel veel ideeën in haar hoofd en even een beetje afstand nemen zal daarna vast weer zorgen voor nieuwe plannen van deze Rotterdamse onderneemster(s). Zowel Hester als ik liepen met een gevuld tasje weer naar buiten. SHPPR, jullie hebben er weer 2 fans bij!

Confetti

Hoe gaat die uitspraak ook alweer? : ‘Het leven is een feestje maar je moet wel je eigen slingers ophangen’ Zoiets. Confetti de Reclamefabriek BV is in ieder geval ook feest. Wat een prachtig bedrijf. Daar werden Hester en ik heel blij van. Monique en ik ‘kennen’ elkaar via Linked In. We weten niet meer wie-nou-met-wie contact zocht maar uiteindelijk leek het ons een goed idee om af te spreken. Ik vind nog wel een oude mail van Monique: ” Je schrijft leuk dus lijkt het me leuk je te ontmoeten. Heb een probleem joh,ben over 20 minuten 50 en ik kan het gewoon niet geloven…Nou zie je in rotterdam he…..”

Hester en ik komen lunchen bij Confetti. Er ligt al een broodje gezond XXL voor ons klaar. (foto links onder) Monique is 25 jaar mede-eigenaar van Confetti de Reclamefabriek. Interieur, stand, expo, decor, meubelmakerij, belettering en noem maar op. Zij ontwerpen niet alleen, maar voeren ook alles in eigen beheer uit. Ik durf te stellen dat het gewoonweg therapeutisch werkt om in dit bedrijf rond te lopen en op bezoek te zijn. Wat een creativiteit. Elke vierkante centimeter is ‘opgeleukt’ en je valt van de ene ‘oh-en-ah’ in de andere. Vanaf de tafel waar we zitten heb ik uitzicht op een prachtige kast. Een constructie waar tientallen witte IKEA archiefdozen in staan. De constructie is ook echt om deze dozen heen ontworpen en gebouwd: Heel mooi die eenvoud en die herhaling! (foto midden) Al tijdens het eten van ons broodje overspoelt Monique ons op aangename wijze met allerlei mooie dingen en verhalen. Zo is haar visitekaartje een houten plank met daarop een portretfoto. Aan de achterkant staat de naam van haar bedrijf en het telefoon nummer. (Foto rechts) De maker is Jef Poldervaart, de man van Monique. Toen ik de volgende dag zijn site bezocht was ik erg onder de indruk van zijn werk. Toen Monique door onze ontmoeting ook wat beter beeld kreeg bij mijn IS WORKS vertelde ze mij over het andere bedrijf waar Jef actief in is: Het Stormt. Een collectief van groeispecialisten. Als je op hun site kijkt zie je niet alleen een categorie ‘over ons’ maar ook : ‘over jou’. Dat soort kleine maar tegelijkertijd grootse dingen maken het verschil voor mij. Dit zijn de bedrijven van de toekomst. We gaan weer terug naar collectieven, co-operaties, we gaan weer echt ‘bedrijven’ want dat werkwoord is te lang tekort gedaan. Lang verhaal kort: Jef en Is gaan elkaar binnenkort ook ontmoeten dus wordt vervolgd!

Monique vertelt dat ze uit een groot gezin komt. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd heeft ze van haar ouders mee gekregen. ” Ik wil ook alleen maar met leuke klanten werken hoor!”  De-frienden (ontvrienden) is hét woord van 2009 heb ik begrepen. In dat kader vertelt Monique dat ze ooit een film zag met de titel ‘Bij nader inzien’. In die film gaat iemand zijn vriendschap met een persoon opzeggen. Dat intrigeerde haar want ja je zegt een abbonnement op, maar een vriendschap? Toch gebruikte ze deze uitspraak jaren later in haar gesprek met een klant waar ze afscheid van wilde nemen. Het liep niet, het klikte voor geen meter, ze werd er niet blij van, dus belde Monique om de relatie op te zeggen. Met een klant als Nespresso werkt ze bijvoorbeeld heel erg prettig samen. Voor de etalages van De Bijenkorf ontwierp het Confetti team geweldige etalages met paspoppen gehuld in jurkjes gebouwd van 4500 Nespreso cupjes gelijmd op goudgaas. (Foto onder)

Monique is een bruggenbouwer. Haar bedrijf brengt makers en ideeën bijeen. Hier wordt ook nog echt getimmerd, geverfd, geplakt, gebouwd, beletterd, getest en vooral dus ook: gelachen! Als Monique ons rond leidt door het bedrijf blijkt bij elk object, wand en element een verhaal te horen. We luisteren en (be)kijken aandachtig. Wat we zien en horen willen we door vertellen. Ik hoor dat Hester al meteen die avond doen in haar telefoongesprekken en ik lees het op haar Facebook.  The power of Storytelling.

WDKA: Willem de Kooning Academie

Nederland kent een aantal prachtige mode opleidingen. Als Amsterdamse ben ik het meest bekend met AMFI, maar ik wil vanuit IS WORKS ook andere academies, opleidingen en instituten bezoeken. Voor begin 2010 staat TMO te Doorn op de agenda en ook zal ik Charlotte Bik, de kersverse directeur Fashion & Product Design van ArtEZ (Arnhem), interviewen. In Rotterdam waren we op bezoek bij Gerrit-Jan Vos, Course Director Fashion aan WDKA. Gerrit-Jan en ik kennen elkaar al van korte ontmoetingen en gesprekjes op de diverse shows, openingen, exposities en seminars die je nu eenmaal bezoekt als mode-mens.

Als we op het gebouw aflopen op De Blaak, waar WDKA is gevestigd, valt de tekst aan de gevel meteen op: ‘ I have to change to stay the same’ ……..Mooi! De Willem de Kooning Academie is onderdeel van Hoge School Rotterdam en kent de richtingen Fine Art, Media & Design, Education in Art & Design en Leisure. Aansluitend kan je een master volgen aan het Piet Zwart Instituut. Gerrit-Jan vertelt enthousiast over het project dat zij doen voor het Rotterdam paviljoen op de Shanghai World Expo. De studenten van WDKA kregen de kans de hostesses voor dit paviljoen (dat een half jaar blijft staan) aan te kleden. Volgende week wordt het winnende ontwerp bekend gemaakt dat gekozen wordt uit het werk van 3 overgebleven studenten. Gerrit-Jan is ook al zo’n bruggenbouwer. Hij verbindt de academie met het bedrijfsleven maar ook met evenementen en musea. Zo kunnen studenten kennis maken met de praktijk, binnen project-kaders werken en kans maken op een groter draagvlak, buiten de veilige muren van de academie. Op de foto links zie je het winnende ontwerp van een propedeuse leerling voor de laatste Triumph lingerie contest. De opleiding heeft zich ook verbonden met een expositie over Mode en Kostuum van het Maritiem Museum. Er zal een jury aangesteld worden om ook weer een winnend ontwerp aan te wijzen en de prijs is roem: Die outfit mag permanent deel uit maken van de tentoonstelling. 

Gerrit-Jan is nu 3 jaar aan WDKA verbonden. Hiervoor werkte hij voor o.a. Lidewij Edelkoort, David Shah, London Fabric Fairs en hij woonde maar liefst 11 jaar in Duitsland toen hij daar les gaf aan een Hoge School. Gerrit-Jan is trots op zijn huidige team. Vakmensen zijn het. Er heerst een positieve fibe. In de diverse Fashion Talent Awards komen de Willem de Kooning studenten de laatste tijd steeds maar weer als winnaar uit de bus. Dat werkt natuurlijk ook heel erg motiverend op zowel team als studenten. 

Ter illustratie van wat een feestje mode toch kan zijn wordt een tas met Barbie en Ken poppen tevoorschijn gehaald. De opdracht aan studenten luidt: Kies 3 silhouetten van gevestigde ontwerpers en voeg deze samen tot 1 nieuw silhouet. Gerrit-Jan laat ons enthousiast de diverse resultaten zien. Hij geniet. “Zie je dat sommige leerlingen ook de barbiepop zelf aan durven tasten?”  We knikken van ja en ik heb bewondering voor deze man die na jaren mode en eveneens jaren onderwijs nog onverminderd enthousiast en gedreven aan het werk is en zijn talent inzet om jonge mensen te begeleiden in het ontdekken en uitwerken van hún talent. ‘You have to change to stay the same’

Hulde aan de bruggenbouwers van Rotterdam! En lieve Hester, wat heerlijk dat ik deze dag met jou kon delen!

Created by: Con’fetti Rotterdamse reclamefabriek. Zij ontwerpen niet alleen, maar voeren ook alles in eigen beheer uit. Monique Poldervaart-Morks is eigenaar van dit bedrijf en bij mijn volgende ‘reis naar Rotterdam’ ga ik haar opzoeken!

François-Noël

François-Noël (1968) heeft kostuums ontworpen voor talloze producties van Het Nationale Ballet waaronder Coppelia in 2008. Na een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem alsmede de befaamde École de la Chambre Syndicale de la Couture in Parijs, waar ook Yves Saint Laurent het vak leerde, lanceerde hij in 2005 zijn eerste Haute Couture collectie. Vanwege het succes besloot hij verder te gaan als couturier met een specialisme in bruids- en avondjaponnen en cocktailjurken. Op foto links zie je Noël met ‘zwarte bruid’.

La Collection ‘Icônes’

Omdat ik de achtergrond en het werk van Noël niet kende, heb ik uiteraard het 1 en ander opgezocht. Wat zou mij te wachten komen te staan? :

Geïnspireerd op de Russische iconen kunst alsmede stijliconen van beauty en fashion zoals Jackie ‘O, Greta Garbo, Wallis Simpson en Coco Chanel, toonde François-Noël  zijn nieuwe collectie Haute Couture bruidsjaponnen en ‘little black dresses’. Onder de naam De Iconen Collectie. Van kinds af aan is François-Noël al gefascineerd door de mystiek van traditionele religieuze huwelijken. Met zijn Collection d’Icônes heeft hij het maagdelijke witte karakter van het huwelijk uitgewerkt in romantische bruidsjaponnen. Waarbij hij gespeeld heeft met contrasten van de vurige femme fatale, vertaald in sensuele ‘little black dresses’. Alle 19 unieke designs zijn geïnspireerd op de Russische iconen kunst en bekende grote stijliconen. De jurken hebben dan ook toepasselijke namen als Jackie, Greta of Linda. La Collection ‘Icônes’ staat voor vrouwelijk, optimaal draagcomfort, eigentijds en kwaliteit. Bij de collectie is veel gebruik gemaakt van het beste kant, tule en satijn. De stoffen komen uit zijn moederland Frankrijk, dat bekend staat om zijn goede kwaliteit. Zijn liefde voor mooie stoffen, heeft hij van zijn overgrootvader die een eigen zijde weverij had in de buurt van Lyon. 

Voorafgaand aan de show

Het was hondenweer die avond en zo kwam het dat ik door Jeroen en Renske (foto links boven) thuis opgehaald werd en na 2,2 minuten in de parkeergarage van het Artmis Hotel uitstapte….jeroen en Renske waren nog nooooooit in het Artemis geweest. Ik heel erg vaak. Het is een ontzettend fijne plek om met mensen af te spreken, rustig te praten, je kan er ook heerlijk eten en het terras is zomers top. Ook deze avond hing er weer een zeer goede sfeer en fibe. Jeroen en ik klagen wel eens dat wij de ontvangst tijdens de Amsterdam Fashion Week altijd zo ‘niet gastvrij’ vinden. (Je wordt eigenlijk door een soort van bodyguard/bewaker bruut om je entreekaarten gevraagd bij wijze van ontvangst) Het is niet chique. Nou….bij Francois was het wel chique! Meteen bij binnenkomst werd je hartelijk ontvangen. In de grote hal/lounge (zie foto midden boven) draaide een DJ, er waren welkomst cocktails met ook nog eens heerlijke chocolade of Prosecco, goed gestyled maar bovenal: attent personeel in de bediening. Director of sales en marketing Monique van Gevelt had mij al meteen gespot. Wij hebben elkaar ooit op de Carrierebeurs van de Mode ontmoet en Monique weet dat ik vaak van hun hotel gebruik maak voor mijn werk en ze vertelde dat ze ook mijn blog regelmatig leest…Leuk! De foto rechts boven is met Jeroen en Arthur.

Ik vond het ook wel erg vermakelijk om eens niet al diezelfde ons-kent-ons koppen te zien. Wie waren dit toch allemaal? Ik zag amper pers maar wel heel veel chique-igheid, parelkettingen, opgestoken haren en zelfs hier en daar een hoedje….ja een hoog Ans Markus gehalte.

De show

Gelukkig kon ik uiteindelijk op de voorste rij plaats nemen. Dat levert toch net iets betere foto’s op! Ik voelde mij ook über-hip met mijn vintage Dior op het hoofd. Renske noemde mij de hele avond ‘Is-reporter’. De goodie-bag was goed gevuld en op iedere stoel lag een programma kaart klaar die ik zowel wat betreft vorm als inhoud zeer kon waarderen. Ik vind het aansprekend dat Noël zijn ontwerpen naar stijl iconen heeft vernoemd die met alle voornamen onder elkaar op deze kaart gedrukt stonden. De dame noemen die de borduursels heeft verzorgd vind ik top. 

Laten we nog even terughalen waar Noël zich op richt: ‘Met zijn Collection d’Icônes heeft hij het maagdelijke witte karakter van het huwelijk uitgewerkt in romantische bruidsjaponnen. Waarbij hij gespeeld heeft met contrasten van de vurige femme fatale, vertaald in sensuele ‘little black dresses’. Ik doe dit omdat ik na een sterk begin van de show toch een beetje dat bruidsmode show gevoel kreeg en het wel heel veel van hetzelfde werd. Ik miste de mode-twist in de overigens wel zeer ambachtelijke werkwijze van deze ontwerper. Maar goed. Francois is nu eenmaal geboeid en geïnspireerd door de mystiek van het huwelijk en dat mag. Zie foto’s boven voor de trouwjurken.

Ik vond het sterk dat de modellen per 2 de catwalk op kwamen, de ene in een witte creatie en de andere in een zwarte en dat continue zo door. Zoals gezegd veel sluiers, diademen, kant, zijde en al die andere details die het publiek overigens zeer waardeerde. De lange en meest uitgewerkte japons kregen veel applaus. Wat ik persoonlijk erg goed vond was een korte, zwarte ‘little black dress’ met een fantastische opbollende queue vorm achter aan de rok (zie foto). Dikke, matglanzende leggings bewerkt met plaatselijke strass en veertjes. Opgehoogde schoudertjes, met zichtbare, bekleedde schoudervullingen die we ook bij Claes Iversen zagen. Netpanties maar dan wat groffer. Een goede kont in een strakke koker rok (blijft prachtig) Het corset in vele varianten (zie ook foto rechts boven)

Ik denk dat Francois veel liefhebbers van zijn couture zal vinden. Het Artemis Hotel bleek een fantastische locatie te zijn voor een catwalkshow met bijpassende allure.

Expositie

Tijdens de expositie werden niet alleen eindproducten van de afstudeerders getoond maar ook delen uit het proces die tot dit resultaat hebben geleid (een schets, concept of proefmodel) Bekijk hier de portfolio’s van de afstudeerders. Ik heb lang niet alles rustig kunnen bekijken maar de presentatie was prachtig en met name het zelf-maak-mode tijdschrift maar dan in een geheel nieuw jasje gestoken vond ik een super concept van Rosanne van den Bosch! Maar ik zag tot mijn grote vreugde ook meer concepten die veel te maken hadden met ambacht en authenticiteit.

Talkshow

Happy Crisis was het thema van de talkshow waarin 3 afstudeerders onder leiding van Bahram Sadeghi (die deed het net als vorig jaar weer TOP) in gesprek gaan met een aantal professionals.

Nanda van den Bergh (kunst-historica) hield een goed verhaal over de invloed van de crisissen door de eeuwen heen op het modebeeld. In tijden van schaarste worden we creatiever, gaan we op zoek naar nieuwe materialen en wat blijkt? : Schoenen zijn in tijden van crisis heel belangrijk!

Henk Bremer van Vlisco vertelde op bevlogen wijze over het concept van Vlisco. Zij leveren als bijna enige Nederlandse productiebedrijf in Helmond vervaardigde zogenaamde waxed prints die in Africa hét zijn (Made in Europe is status) Heel mooi vond ik het verhaal dat er een soort co-creativity ontstaat doordat de Afrikaanse bevolking met de stoffen van Vlisco echt aan de gang gaat. Er wordt zeker gekeken naar mode-invloeden en uitvoerig overleg gepleegd met de kleermaker om het juiste model uit de stof te vervaardigen. Is dit niet ook een geweldig verhaal over ambacht en authenticiteit?

Liesbeth in ‘t Hout, directeur van AMFI en door mij zeer bewonderde en aimabele vakvrouw hield een positief verhaal. ‘Wij leiden onze studenten op om creatief en persoonlijk te ontwikkelen en om te gaan met conjuctuur die altijd in mode bestaat, dus niet te veel nadruk of ‘last’ van DE CRISIS’…het gaat om innovatie en dicht bij jezelf blijven, waar ligt je kracht?

Één van de afstudeerders was Frank Pankras, hij onderzocht de mogelijkheden voor nederlandse producties en maakindustrie in de toekomst. Een paar maanden geleden heeft Frank mij over dit onderwerp geïnterviewed en hebben Nannet van der Kleijn (creative director en adjunct directeur AMFI) en ik de mogelijkheden en onmogelijkheden ten aanzien van dit onderwerp besproken.

De Catwalk Show

Peter Leferink (Hoofd docent Mode AMFI) bezorgde mij een plaatsje front row. Thanks Peter en heel veel complimenten want ieder jaar op rij laat het AMFI een zeer hoog niveau zien, ik heb weer genoten! Voor beelden van de ontwerpen kan je terecht op de Transit graduate site

Een ieder bekijkt en beoordeelt een catwalkshow en collectie op zijn eigen manier. Ik let vooral op materiaal(combinatie) en kleurgebruik en geslaagde manier van nieuwe coupeverwerking. Ook ben ik gecharmeerd van materiaalbewerking en silhouet.

Kleur: -Geel- Van bijna fluoriserend tot zacht pastel en vanille. Neon-Als accent maar duidelijk aanwezig.-Pastels.-Wit-werd bijna meer als basiskleur gebruikt dan zwart. Transparant- Als laag over een kledingstuk heen of in de vorm van ingezette stukken (Samantha Wijsman). Groen-van neon (Anneloes Scholder, zie foto) tot pastel.

Materiaal: Veel glans, lamée, lak,fish-skin, leer (Denise Aartsen deed dit heel mooi met vierkantjes van leer op stretchmateriaal-foto-), raw edge verwerkte voiles (werkelijk prachtige lagen jurk van Sepher Maghsoudi zie foto) , velours (zelfs astrakan-look gespot), heel mooi vond ik de bijna People of the Labyrinth achtige gevlekte en gebleekte katoenen, bont,maar daar ben ik beetje klaar mee, niet meer kunnen en ZEKER niet passen in een recessie-tijd, poplin (helaas zag ik wat Claes Iversen imitaties zomer 09 collectie, variaties op het overhemd), gewassen zijde.

Silhouet: Veel leggings en heel veel laag kruis, souave varianten. Catsuits en overalls, one-pieces dus (erg mooi in leer). Afhangend, dus als door zwaartekracht beïnvloed, lange jassen, panden en slabbetjes-achtige gilets/vormen soms bijna patroondeel-achtig, laag over laag gebruikt. Volume, draperie en lagen. A-symetrie. Ook verschil in voor- en achterkant (ofwel een voorpand, ofwel een achterpand)  Shorts. Cape en pellerine vormen. Accent op schouder maar niet in de mate waarin ik het had verwacht. Niet zoveel blote borsten als we gewend zijn maar wel heel veel blote billen, ook in de mannencollecties…….

Details: Plooien, aangerimpeld (Zie foto van prachtige gordijnplooidetail van Sofie Claes) Colourblocking (weinig prints). Vlekken. Transparant, opengewerkt, splitten en openingen.

Inspiratie en thema’s: Mij is vooral het sprookjesachtige (Narnia-film), heraldische, science-fictionachtige / kostuum invloed bijgebleven in veel collecties. De herencollectie van Nathanya Zwart vond ik heel bijzonder (zie foto) verder vleugje Russisch, vleugje klederdracht, vleugjes romantiek.

Het geheel en het niveau was in ieder geval geweldig, van haar, schoenen, algemene styling tot muziek, het was variatie, originaliteit en surpise!

Over Quoc:

Qouc deed tijdens zijn studies (Mts Mode & Kleding en Gerrit Rietveld) al veel werkervaring op. Van Hema tot Margriet Nannings en Another Woman en recentelijk ontwierp hij voor Spoom in Shanghai. Nu is Quoc bezig met zijn eigen collectie, geïnspireerd op ‘Fisher men’ en gaat deze tijdens de AIFW presenteren op een locatie in de binnenstad, hij heeft hiervoor nu de benodigde sponsoring gevonden! Ik ontmoette Quoc in het designhotel Artemis en toen ik zijn concept en portfolio bekeek vond ik deze heel logisch, aansprekend, ook ‘nieuw’  en een mooie combi tussen couture, uniform en leisure. Als je zijn site bekijkt www. quocthang.nl dan zie je prachtige beelden van zijn werk : beeldende kunst versus kleding.

Op 19 juli zal Quoc zijn eerste signatuur collectie aan het publiek tonen in De Waag. Ik ga hem en de ontwikkeling van deze collectie volgen. Op vrijdag 12 juni ga ik de eerste items ‘live’ bekijken!

12 juni: eerste collectie stukken bewonderen bij Quoc op zijn atelier:

In een heel oud en charmant pand aan de Rombout Hogerbeetsstraat ontvangt Quoc mij in de unit die hij ingericht heeft als atelier. Ik had alleen nog de schetsen van zijn collectie gezien, maar inmiddels is Quoc stukken verder en kan ik vele modellen, stoffen en details door mijn handen laten gaan. Het thema van zijn collectie is ‘Fisher men’. Quoc heeft mij enorm verrast: Zijn stof en materiaal keuze is geweldig. de hele combinatie van wollen flanels, prachtig zacht leer, boucle, dichte breisels, prachtige stugge canvas en ribfluweel vind ik oogstrelend en bijzonder. Door te werken met Swarovski knopen en een prachtige ‘sterrenhemel’ print krijgt het geheel een glamorous twist. Ik kan en ga er verder niet te veel over vertellen, maar de items die Quoc al af had smaken naar meer.

7 juli: eenzaam maar niet alleen:

Quoc is moe. (net als ook andere designers die ik volg op Twitter) Zoals eigenlijk bijna hoort bij het werken naar en deadline, gaan er dingen mis, houden mensen zich niet aan hun afspraken en duren levertijden toch langer. Quoc handelt het allemaal zelf af. Ik vind hem, op blote voeten rondlopend, in zijn atelier, net bezig zijn modellen van leer voor te bereiden voor het atelier. Hij ritst kledingzakken open en hangt het ene na het andere, werkelijk prachtige kledingstuk, op de paspoppen. Ik zie nu al dat hij er in geslaagd is zijn thema IEDER EINDER op een hele mooie manier uit te werken. 

We praten over het feit dat niemand heeft gereageerd op de oproep (op mijn blog en linkedin groepen) om Quoc te sponsoren. Voor € 250,- kregen bedrijven de mogelijkheid hun relaties uit te nodigen, zichtbaar te zijn op de uitnodigingen en tijdens de show en een presentatie van hun bedrijf aan te leveren voor op de chique, lederen USB die uitgereikt zal worden aan vip’s en pers. Wellicht begrijpelijk, iedereen zit momenteel in zijn eigen film en Quoc is als designer (nog) niet bekend. Met zijn show kan hij laten zien wat hij kan. Kom zijn collectie dus bewonderen!

19 juli: IEDER EINDER Quoc Thang Fashion Show: meld je aan!

Met zijn Chinese achtergrond heeft Thang heel toepasselijk ervoor gekozen om juist in De Waag Society, dit historische scheepsgebouw, gesitueerd in Chinatown in hartje Amsterdam, zijn collectie te tonen.

De grote wijde zee als metafoor voor het gemis en verlangen. Het alleen zijn onder de donkere hemel die gevuld is met de schittering van de sterren. Deze emoties hebben Thang geïnspireerd het thema ‘Schipper’ te kiezen voor zijn collectie. Dit thema komt op verschillende wijze terug in zijn werk middels prints, symbolen, boegbeelden en natuurlijk de locatie keuze: dichtbij de Zeedijk en op de plek waar voorheen de Amsterdamse haven was gesitueerd. 

Na zijn afstuderen aan de Gerrit Rietveld Academie heeft Thang projecten gedaan in onder andere Berlijn en Parijs. In 2008 woonde en werkte hij een jaar in Shanghai. Begin dit jaar is hij teruggekeerd in Amsterdam om hier zijn nieuwste collectie te presenteren.

Een gelimiteerde editie van deze collectie zal in het najaar te koop zijn bij Margriet Nannings te Amsterdam. 

Reserveren voor één van de shows is mogelijk tot en met 10 juli op show@quocthang.nl

- Graag de showtijden in volgorde van voorkeur aangeven

- Aantal personen (max 2)

- Postadres waar uw persoonlijke uitnodiging naartoe wordt gestuurd

Er zijn gelimiteerde plaatsen beschikbaar.

_

Deze show wordt mede mogelijk gemaakt en gesponsord door; Stichting Niemeijer, Amsterdams Fonds voor de Kunst, 

No Office, De Waag Society, Print Unlimited, Tony Jones Model Management, Koninklijke Eijsbouts, Margriet Nannings, Integral fashion & production, 

Kim Bakker, Niels van Veen, 711rent.com, House of Orange, All Frames, Van Wees distilleerderij de Ooievaar.

Show design in samenwerking met Martin Butler

Show productie in samenwerking met Py Tswang Jin

_

Datum: 19 Juli 2009

Locatie: De Waag Society, Nieuwmarkt 4, 1012 CR Amsterdam

Tijdstip shows: 15.30, 17.00, 18.30 en 20.00

Vorig jaar heb ik Bas van de Haterd op een 2.0 recruitment seminar horen spreken. Hij noemt zichzelf ‘professioneel bemoeial’…..;-) Ik was erg geboeid door zijn ‘kort-door-de-bocht’, bijna brutale manier van communiceren, dus toen ik hoorde dat hij dit event organiseerde en presenteerde wilde ik daar graag bij zijn. Ook volg ik Bas op Twitter. Daarnaast ben ik erg geïnteresseerd in innovatie op werving en selectie, ook al kan ik me hier voorlopig niet mee bezig houden uit respect voor mijn concurrentie beding; ik deel mijn kennis en dit verslag graag met jullie! Het viel mij overigens tegen dat er weinig respons kwam n.a.v. de aankondiging van dit event in mijn IS WORKS HR & recruitment groep. Dit gaat over innovatie, over kansen en dat kunnen toepassen binnen je bedrijf en werkwijze….(dus lees vooral dit verslag!) Maar Hans Faber en Miranda van der Werf, beiden Adidas International HR waren wél met me mee en het gaf hun zeker stof tot nadenken en idee-en!

Om niet in een langdradig chronologisch verhaal te vervallen heb ik besloten mij te richten op een aantal van de besproken toppics, ontwikkelingen en uitspraken. Voor een verslag van Bas van de Haterd zelf kan je hier kijken

Linkedin

Het is duidelijk dat reeds veel recruiters op LinkedIn actief zijn. Maar als je de combi niet weet te maken met ook een stuk van je eigen passie en identiteit vrij te geven of wat je wilt en kunt delen wordt het een ‘plat’ en ‘koud’ verhaal om mensen via deze weg te benaderen. Zo kwam er een opmerking uit de zaal van iemand die in 2 maanden 700+ connecties had bewerkstelligd. En ze verbaasde zich dat zoveel Indiërs contact met haar zochten….tssss. Nu koers ik zelf ook al af op de 500 connecties maar de meesten ken ik persoonlijk, vallen ze in mijn werkgebied mode-retail-design en creatie ofwel zijn ze actief op HR en recruitment terrein. Als een groot netwerk als ‘status symbool’ de driver is, zet ik daar ernstige vraagtekens bij. Zie ook mijn artikel over de-friending: houd je netwerk zuiver en zorg dat je eerste lijns connecties veilig voelen en dat je elkaar wederzijds van dienst kan zijn met evt contact leggen naar 2nd of 3rth degree mensen. Zo was er een andere opmerking: “Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven als ik met iemand wil linken die ik niet ken” Dan denk ik “Jemig mens…link dan niet!!! Als je geen insteek hebt om contact te leggen en daar gewoon een leuk tekstje van kan brouwen, (gebruik vooral ook NIET de standaard zin ‘I would like to add you to my professional network’) laat het dan maar zitten.

Nu kreeg ik overigens ook wel mee op deze dag dat met name vrouwen toch wel zijn van de lange termijn relaties en echt een netwerk bouwen en onderhouden (= wellicht genetisch bepaald) en ook ik vind dat erg belangrijk, als vrouw zijnde maar ook omdat ik geloof in een concept van ‘geven en nemen’, elkaar business gunnen.

Sociale Netwerken

Bas had Marielle Sijgers, recruiter van het jaar dankzij haar inzet van sociale netwerken en An de Jonghe, auteur van o.a. ‘headhunter op zoek naar de witte raaf ‘ en ‘social networks arround the world’ uitgenodigd voor een duo interview. Waar een goed punt werd gemaakt is dat ook voor de inhouse recruiter geldt: maak jezelf zichtbaar naar kandidaten. Het is niet echt motiverend om je cv naar jobs@ of info@ etc te sturen. Laat je foto zien, geef ook iets vrij over jezelf en je eigen passie voor het bedrijf, je zal zien dat mensen veel vrijer zullen reageren en met name senior kandidaten voelen zich niet geroepen om hun CV en motivatie naar een anonieme mailbox te sturen.

Verder weten deze vrouwen uit ervaring hoe belangrijk het is dat je weet op welke virtuele locaties zich jouw kandidaten bevinden, maak er deel van en wederom: vertel daarin ook wat over jezelf! Zet verder andere medewerkers binnen het bedrijf in om mee te denken in de werving. Zij maken ook weer deel van sociale netwerken en kunnen dat netwerk ook weer inzetten om leuke (potentiële) collega’s te enthousiasmeren.

Werk en Sociaal Netwerken combineren

Misschien herken je jezelf in de uitspraak : ” Ja ik heb toch geen tijd om maar op Hyves te zitten of LinkedIn en waar slaat dat Twitter nou op!”. Maargoed, waar mensen vaak nog steeds een lijst voor ‘cold calling’ moeten doorwerken en acquisitie te plegen, is het veel eigener, prettiger en effectiever om tijd aan je netwerk te besteden, integreer dit gewoon in je werk! Stel vragen, leg verbanden, deel waar je mee bezig bent etc.

En dit geldt overigens ook voor de werknemer 2.o, zoals Polle de Maagt in zijn interview met Bas vertelde: Ik wil binnen mijn werk(tijden) de vrijheid hebben om te communiceren zoals ik dit wil en dus ook Twitteren, Hyven en op Linked In rondhangen. Doe er je voordeel mee als HR manager en werkgever dat je werknemers dit doen! (Geef ze een cursus “Hoe herken en benader je talent?”)

Employer Branding

Het was erg vermakelijk en leerzaam om Thomas Waldman, ex Vodafone, hierover te horen spreken ivm de verhuizing van Maastricht naar Amsterdam van Vodafone. Ongeveer 250 nieuwe mensen die je moet werven….. Een kans om employer branding toe te passen en om bijvoorbeeld meteen ‘het mobiele werken’ in Amsterdam te introduceren. Er werden echt wervingscampagnes gevoerd in de vorm van ‘Hello Amsterdam’ maar later ook ‘Hello Maastricht’ om het negatieve gevoel en insinuaties weg te nemen (want Vodafone bleef ook zeker met een vestiging in Maastricht aanwezig!) ook plaatsten zij een bus met daarop de tekst “Het is veel leuker werken bij Vodafone’ voor de Amsterdamse vestiging van TMobile Ik vond het wel opmerkelijk dat Thomas aangaf dat 70% van zijn budget is gegaan naar online recruitment tegen 30% ‘traditioneel’ recruitment.

Ambassadeurs

Dit woord en gegeven kwam deze dag een aantal keren ter sprake. Zo blijkt dat er vaak een aantal werknemers zijn in je bedrijf die nieuwe werknemers aandragen. Die kan je hier extra voor belonen (bonus) maar ze bijvoorbeeld ook te trainen om nog beter met hun sociale netwerk (online) bezig te gaan, dus train niet alleen de recruiters op dit gebied maar ook je ambassadeurs. (Ik stel me overigens graag beschikbaar voor dit soort projecten!)

Verder kwam in een ander interview dit ook aan de orde. Zo vertelde Wilco Verdoold van Sogyo dat zij mensen aannemen volgens een model waar ze een contract voor 2 jaar tekenen, een opleiding krijgen (van 3 maanden) en daarna een jaar gedetacheerd worden. Na dat jaar is men vrij om in dienst te treden van die opdrachtgever, maar soms komen ze ook terug. En de organisatie Tam Tam werkt volgens het concept ‘Leef je droom’. Zij helpen hun werknemers hun droom te verwezenlijken, binnen of buiten het bedrijf, via hun netwerk. Zo kan je talent aan je binden, ook als ze weg gaan. Dit zijn nl de perfecte ambassadeurs voor je organisatie. Je zou er zelfs een alumni-groep voor kunnen oprichten waar ook weer kennis in wordt gedeeld en waarin je werknemers van toen, misschien je nieuwe opdrachtgevers worden of zakenpartners!

Web-Care

Vond ik persoonlijk heel leuk (lees: interessant) en werd verteld door Thomas Waldman. Bij Vodafone hebben ze nl een ‘inhouse web-care team’ die monitoren wat er over je merk/bedrijf wordt gezegd. Aan Twitter zijn al statistics sites gekoppeld die aangeven welk woord het meest getwitterd wordt (en waar op de wereld) Maar zo kan je ook uitzoeken of, wanneer en waar een woord van jouw interesse getwitterd wordt.

En vergis je niet: Het gaat meer en meer gebeuren dat iemand twittert: ‘Zo’n kut gesprek gehad bij ‘…….’, zou ik nooit willen werken!”. Zorg sowieso dat mensen een positief gevoel overhouden aan een sollicitatiegesprek (of zelfs de procedure), ook als ze afgewezen worden want ook dit kunnen je ambassadeurs zijn!

Werknemer Profiel

Eric Hinfelaar werd geïnterviewed. Ik vond dit persoonlijk de minst sterke spreker maar het onderwerp was goed: Een inside out focus hebben naar de arbeidsmarkt. Wat maakt je bedrijf nu uniek (in plaats van: wat willen mensen horen). En heel belangrijk, wat zijn nu mensen die perfect bij jouw bedrijf passen? Dus even heel plat: je gaat ze ‘labellen’. (Dit is een typische G28 werknemer…) Vanuit zijn marketing achtergrond heeft Eric een module ontwikkeld waarbinnen hij middels vele onderzoeken en metingen specifieke kenmerken van ‘de ideale werknemer’ (op ook een bepaalde functie) kan vast stellen. Dat wetende kan je daar ook je werving en marketing op afstemmen. Misschien moet je nl wel werving doen bij de patatzaak of de voetbalclub en wat is het onderwerp en toon dat deze werknemer het meest aanspreekt?

Mentor

Als een opdrachtgever wel eens riep in een intake gesprek ” Wij zijn zo’n leuk bedrijf met alleen maar jonge mensen” dan dacht ik soms (niet altijd) GETVER, lijkt me niks aan. Dit komt ook omdat ik nogal wat senior (in mode al gauw 45+) kandidaten ken, (ja ok, er zelf ook hard op aan steven) die zoveel kennis hebben, zo’n drive om hun kennis te delen en vaak ook een natuurlijk charisma en rust uitstralen dat ik echt op de barikade sta om dit soort professionals in je bedrijf te integreren! Zo gaf Thomas (de ex Vodafone) aan dat hij die ochtend een gesprek had gehad met zijn ‘mentor’ (72 jarige ex directeur van een grote uitgeverij) en ook de 2.0 kandidaat Polle de Maagt gaf aan dat hij soms freelance werkte maar soms met name in dienstverband omdat hij behoefte heeft aan mentoren en aan trainee-ships !

Swot

Blijf nadenken over de sterke (en zwakke) punten binnen je bedrijf. De ervaring leert dat je vaak de helft van de in jouw perceptie sterke punten kan wegstrepen omdat je concurrent of ‘ander’ bedrijf dit gewoonweg ook te bieden heeft. En wat voor de ene werknemer aantrekkelijk is, voelt voor de ander als ‘minder’. Dat brengt mij ook op het verhaal van een onderzoek voor een recruitment bureau die mensen met hetzelfde CV toch konden verdelen in een groep ‘goed te plaatsen’ en een groep ‘slecht’ scorend. Inhakend op het concept van Eric, zou je kunnen onderzoeken wat die slecht scorende (of makkelijk te plaatsen) mensen gemeen hebben. Heb je wel de juiste opdrachtgevers voor dit soort kandidaten, want laten we wel zijn: Op elk potje past een deksel en waar de ene werknemer helemaal goed gaat binnen het ene bedrijf zal hij misschien niet uit de verf komen in een ander bedrijf…….

Ik vond het een leerzaam event. Ik las dat Bas in zijn verslag meldde dat alle innovaties die aan de orde kwamen SOCIALE innovaties waren en geen technische en dat is inderdaad opmerkelijk, maar ook koren op mijn molen. Ik geloof namelijk heel erg in het sociale aspect op elk gebied van zaken doen, in de synergie tussen online en offline wereld en in gebruik van oude en nieuwe media.

Hopenlijk zijn jullie er de volgende keer bij!

Enjoy the day,

Isrid