Ooit had ik een coach. Zij observeerde mij in mijn werk als recruiter bij klanten, met mijn team, als leidinggevende en in gesprek met kandidaten. Deze coach liet mij boeken zien met pagina’s waarop wel 12 foto’s stonden van allemaal hetzelfde aangeklede en gelijkend type mens. Zij vroeg mij dan heel eenvoudig: ‘Welke van deze personen vertrouw je om zaken mee te doen en leg uit waarom’. Ik kon echt minuten lang naar de beelden staren maar kwam er niet uit. Al die mannen met stropdas en aktetas leken toch op elkaar?! Ik heb echt moeten leren wat lichaamstaal, de manier waarop je kijkt, een tas vast houdt en een hand geeft kan zeggen over iemands persoonlijkheid. Ik heb moeten leren ‘kijken’.

Wat ik in dit kader heel interessant vond is een artikel in NRC Next van begin september waarin het nieuwe boek van Helen Fisher besproken werd. De titel van het boek is ‘Waarom hij? Waarom zij? Fisher heeft een vragenlijst ontwikkeld waarmee mensen in vier typen zijn in te delen. Zij heeft dit model overigens in eerste instantie ontwikkeld en uitgewerkt ten behoeve van de internationale datingsite Match.com. Zo verkreeg ze gegevens van 8 miljoen partnerverzoeken en combineerde zij dit met wetenschappelijke onderzoeken en literatuur over hormonen en neurotransmitters.

Het lijkt leuk om naar andere mensen te kijken en ze in te delen in Fisher’s systeem van creatieve VERKENNERS, traditionele BOUWERS, ambitieuze REGELAARS en empathische ONDERHANDELAARS. De onderliggende gedachte achter haar systeem is dat bij elk van haar typen een chemische stof dominant aanwezig is in de hersenen. Dit levert bepaalde karaktereigenschappen op. Maar het artikel had écht mijn aandacht toen ik las dat de vier typen, dankzij de verschillen in dominante hormonen en neurotransmitters, ook in hun uiterlijk verschillen! Verkenners, zegt Fisher, hebben een expressief gezicht, zijn wakker en energiek en hebben een soepele manier van bewegen (Is that me?). Bouwers zien er meestal conservatief uit: Ze hebben een traditioneel kapsel en dragen traditionele kleding-mannelijke bouwers vaak in pak met stropdas, vrouwelijke gebruiken niet al te veel make-up. Regelaars zijn dank zij hun testosteronniveau vaak lang en slank (Ah dat ben ik!) en hebben een breed hoog voorhoofd en een brede kin (Nee toch niet). Onder de invloed van oestrogeen hebben onderhandelaars een frisse gladde huid, volle lippen, een kleine neus en kortom baby-achtige trekken.

Uiteindelijk is bijna iedereen weer een combinatie van deze uiterlijke kenmerken en dus van de vier typen. Er valt nog heel wat te kijken en te leren!

Het maakte mij erg blij een uitgebreid artikel over het ‘Impossible-project’ te lezen in het NRC Next van vorige week. Ik ken namelijk binnen mijn eigen (mode) netwerk aanzienlijk veel 50+ professionals die moeizaam of beter ‘niet’ aan de bak komen. “Wij zijn zo’n leuk jong bedrijf, de gemiddelde leeftijd ligt hier rond de 26 jaar” hoorde ik menigmaal tijdens mijn werkgever bezoeken. Ik vond dit een allerminst bevredigend en inspirerend antwoord op mijn vraag wat dit specifieke bedrijf nou zo bijzonder maakte. We zullen straks met z’n allen tot ver boven de 65 jaar door ‘moeten’ werken hetgeen voor veel mensen die ik ken absoluut geen ‘moetje’ is. Hoe ouder we worden, hoe meer we hoofd- en bijzaken van elkaar kunnen scheiden, hoe minder privé-moetjes er zijn, hoe meer rustig en in balans we in het leven staan en niet te vergeten, hoe meer we het leuk vinden om onze kennis te delen.

Op de onlangs gehouden DRI bleek het tijdens een paar interviews ook al: de jongere generatie heeft behoefte aan ‘mentoren’. Zij zoeken deze vaak dan ook maar buiten het bedrijf waar zij werken. In de meeste mode-bedrijven staat de corporate identity en dan met name het uiterlijk en de leeftijd erg hoog in het vaandel. Men is daarbij van mening dat oudere mensen te duur en te star zijn.

 ‘Mission impossible’ om deze perceptie om te keren?! Ik denk het niet. Geen ‘mission’ zo leuk en uitdagend als er juist ook een ‘impossible’ element aan hangt.Zo gaf Monique Hus onlangs een lezing over dit onderwerp tijdens de ‘Monday at Vakzuid meet-ups. Met haar bedrijf Booming Experience kijkt zij door de ogen van de 50 plusser. Hun dromen, ervaringen, verlangens en ergenissen ziet zij als waardevolle consumer insights die zij inzet in ‘proven concepts’ op allerlei gebied. En dat is goed. Want wie wil er nou leven in een wereld vol ‘grumpy old people’ ?

 Wikipedia meldt dat deze titel wellicht nieuw is maar deze rol al bestaat sinds online systemen applicaties ontwikkelden die het vormen van een community ondersteunden. Begin jaren 90 kwamen online computer services op als Prodigy, CompuServe en America Online en ontstonden er communities. Die groepen werden ook wel ‘special interest groups’ of ‘communities of interest’ genoemd en voor de leiders hiervan werd veelal de term ‘moderator’ (voorzitter) gebruikt.

 In 2007 publiceerde Jeremiah Owyang ‘The four tenets of the community manager’. Deze tenets (fundamenten) laten zich kort omschrijven als:

 1 Vertegenwoordiger van de community. Het representeren van de klant maar ook van de interne organisatie. Een ‘trusted member’ van deze community.

2  Brand Evangalist. De promotie van evenementen, producten en diensten door middel van traditionele marketing tools en het aanzwengelen van discussies of gesprekken.

 3 Vaardig in communicatie en redactionele kwaliteiten. Bekend zijn met alle vormen van communicatie en de taal die daarin gesproken wordt (blog, forum, twitter etc)

 4 Verzamelaar van informatie. Van de mogelijkheid gebruik maken om input vanuit de community in te zetten voor product- of dienst innovatie.

 Elk netwerk heeft uiteindelijk een grondslag, een achterliggende gedachte. In de basis vinden we 4 categoriën: missie, business, idee, educatief en persoonlijk.

 Heel interessant is de site en blog van Patti Anklam. Haar bedrijf heeft als pay-off: ‘Making networks work at work and in the world’ en zij schreef het boek ‘net work’. Over community management zegt Anklam dat deze leiders de collectieve visie beheren. Dat zij relaties creëren en onderhouden en bovendien samenwerkingsvormen initiëren. Duidelijk is dat de functie van community manager een opkomende en snel groeiende functie is gerelateerd aan de groei van online communities, corporate blogs, social media marketing en research activiteiten.

Vooropgesteld dat ik mij aan sluit bij het feit dat vrouwen de keuze moeten hebben wil ik als professioneel liefhebster van mode, schoenen en dus ook hakken dit besluit toch nog graag op een andere manier belichten. Want dames, áls we de keuze hebben, KIES dan ook eens wat vaker voor een hak! Zelfs met mijn 182 centimeters ‘natural length’ loop ik bij gelegenheid toch erg graag op een hoge hak. Het flatteert niet alleen elk been, jurkje of juist spijkerbroek maar ook je houding wordt er beter van. Uren de voeten kwellen op enorme palen is niet wat ik predik maar het geeft mij soms echt een kick om een event, vergadering, restaurant of seminar binnen te komen lopen op mooie hakken. Het geeft je (aanvullende) power en uitstraling hetgeen misschien met name voor de vrouwelijke ZZP-ers onder ons goed is om gebruik van te maken bij de volgende tender, pitch of voorbespreking.

Daarbij ben ik een voorstander van ‘vrouwelijk’ durven blijven in zaken doen en op je werk, in gedrag maar ook in presentatie.  Lieke Lamb van Trendwatcher.com startte een nieuw blog over Balance Babes. We verschuiven namelijk van de Business Babe en de Burn-Out Babe naar de evenwichtige Balance Babe. En voor mij heeft een Balance Babe toch ook regelmatig een hakje aan. Zie hiervoor ook onze Balance babes on High Heels photo gallery! En zoals bijna elk probleem ook weer kans biedt aan een oplossing schiet industrieel ontwerper Joyce Wierda (en eigenaar van het bedrijf Iloh) te hulp. Het bedrijf heeft een elegante bandschoen met inklapbare hak ontwikkeld!

Filmpje!

Click here to view the embedded video.

Tapa opportunisme op z’n best.

Zij voeden zich met een mix van exclusieve, haast onvindbare spullen, vintage en ‘digs’ die van overal kunnen komen: een pop-up store in Tokio, de lokale supermarkt, een rommelmarkt, eBay, een antiquair in Antwerpen of een obscure shoppingsite.

Hun selectie heeft niet zozeer met bergen cash te maken, maar met….smaak! Een zoektocht naar authentiek, slim, cute of drop dead gorgeous.

Volgens de trendwatchers wordt ‘defriending’ dé trend voor 2009: Het verwijderen van vage kennissen uit je netwerksite opdat je alleen nog kwaliteitscontacten overhoud. Heeft te maken met onthaasten en behoefte aan ‘quality time’ zegt men. Uit onderzoek blijkt echter dat mensen een sterke weerstand voelen om iets weg te gooien, simpelweg omdat het al in hun bezit is. Als men ooit netwerksite-moe wordt, zullen ze die sites gewoon verlaten en laten ze hun contactenlijsten daar lekker staan

Als initiator en manager van mijn IS WORKS groepen bewaak ik als een cipier de poort van deze netwerkgroepen. Ik vind namelijk dat dit initiatief staat of valt met specialisme en exclusiviteit naast het feit dat je je ‘veilig’, comfortabel en vooral ook ‘thuis’ moet voelen in een club zodat je openlijk en vrij kunt geven en nemen, zonder dat je geconfronteerd wordt met acquisitie of andere zaken waar je wellicht niet op zit te wachten. De meeste mensen in mijn netwerk ken ik persoonlijk maar zo niet en ben je door mij uitgenodigd of heb je zelf verzocht om deelname: wees niet verbaasd als ik je een keer mail om eens een kop koffie of een borrel te gaan drinken! 

In een paar van mijn groepen heb ik enige tijd geleden al verteld dat ene Martijn Smit in zijn eigen LinkedIn group met de lollige naam ‘Martijn is mijn guru’ over mijn ‘exclusiviteit’ heeft geblogged.

Martijn, professioneel recruiter van recruiters, wilde zich de toegang verschaffen tot mijn HR en recruitment groep…………….Ik wees dit resoluut van de hand! (Binnenkort ga ik overigens wel koffie drinken met deze onaangepaste, inspirerende man!)

Zijn verhaal gaat als volgt:

ISRID IS ZO EXCLUSIEF

“Zoals jullie weten ben ik altijd op zoek naar nieuwe dingen op Linked, Leuke groepen, waar en van wie kan ik wat leren. Daar gaat het mij om, vandaag zag ik op het profiel van een bekende recruiter de Group IS Works. Een group op LinkedIn voor HR managers en Corporate recruiters binnnen de mode industrie. Zoals de meeste van jullie weten ben ik gek op mode..not, maar vind het wel leuk om zaken te doen met mode bedrijven. Zoals ik enige tijd geleden de recruiter mocht zoeken voor G-Star. Dus ik meteen lid van deze group. Ik kreeg binnen een uur een aller liefst mailtje van Isrid, een entrepeneur, een ambassadeur en een netwerker pur sang. Zij legde mij uit dat ik niet voldeed aan het profiel. Ik zat niet in de mode wereld. Terwijl ik altijd zo’n mode popje ben. Ik draag Bjorn Borg Onderbroekjes, ik draag floris schoenen en Hugo sokken. Ik vind dit echter een top ontwikkeling. 

Hoe exclusief moet een netwerk zijn ? Een groep van 33.000 leden, heeft geen toegevoegde waarde is mijn idee. Het word eerder een reclame zuil dan een platform om kennis te delen en om ervaringen uit te delen. Keuzes moeten nu gemaakt worden, op naar de 33.000, moeten we exclusief blijven of zal ik Isrid group manager maken, dan blijven we op 23 hangen ; ) “

Enjoy the day!

Isrid