De Pitch bijeenkomst van 28 januari j.l. is een initiatief van AIFW en Syntens met als idee om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de ontwerpers en om het gat te dichten tussen creativiteit en commercie. Tijdens deze meeting krijgen 7 getalenteerde ontwerpers 10 minuten om zich te presenteren aan de zaal (met professionals uit de industrie) Voorafgaand aan de pitches werd ondernemer Edwin van Wijngaarden (eigenaar modelabel Just B.) geïnterviewed door Bart Maussen (mede-eigenaar van AIFW) Edwin kreeg alle ruimte om het verhaal te doen over zijn carrière en de opzet van Just B. Edwin is 1 van de weinige mode-ondernemers die al enige jaren bezig is om ontwerpers, als Claes Iversen en Conny Groenewegen, een tijdje onder de vleugels mee te nemen en hen mee te laten kijken in alle processen rond het ontwerpen en uitleveren van een collectie. Tijdens deze meeting werd overigens bekend gemaakt dat de volgende gast ontwerper voor Just B. Roos van der Kamp (Roparosa) is.

De Pitches

Ik vond het erg boeiend om naar de diverse pitches te luisteren. Er zaten leuke, authentieke designers tussen, mooie producten en bijzondere collecties. In ongeveer 10 minuten kon iedere designer zijn pitch doen waarna de zaal vragen kon stellen. Het viel mij op dat veel designers (maar ik zie dit vaak bij sprekers op seminars) zich laten leiden door een powerpoint presentatie. Het is echter, met name voor zo’n pitchmeeting, veel raker om gewoon te gaan staan en jouw verhaal te vertellen. Waarom doe je dit, wat is je passie en wat kom jij ons brengen waar we altijd al behoefte aan hadden maar ons nog niet realiseerden? Zo vertelde designer Mevan Kaluarachchige dat zijn label staat voor kwaliteit, pasvorm en persoonlijke aandacht. Ik plaatste de opmerking (en sprak hem na de sessies) “Komop! Vertel ons jouw droom! Walt Disney en Albert Heijn hadden ook een droom, dàt wil ik van jou weten! ”
Ook werd er naar mijn idee in de plannen voor de toekomst door de designers wel erg 1.0 gedacht in de vorm van verkooppunten als zijnde ‘winkels’. En dat terwijl alleen al in Nederland vorig jaar ruim 8 miljard euro in webwinkels werd besteed en de ‘clicks’ de ‘bricks’ gaan inhalen. Welke rol je zelf als designer online kan spelen in dit proces kwam naar mijn idee ook veel te weinig naar voren in de strategie, de branding of de plannen. Alleen ontwerpster Charlotte Kan had met haar ‘Play & Pose’ project een hele goede insteek voor een dergelijk plan vind ik. Alle collecties die ik gepresenteerd zag vallen nu juist  in het Long Tail principe waarin door het wereld wijde web jouw niche product toch een omzet kan genereren dat concurrerend is aan een grote speler in die (globale) markt! Pakken die kans zou ik zeggen! Tenslotte had ik (maar velen met mij begreep ik tijdens de lunch) na het horen van alle pitches de behoefte om met andere genodigden in de zaal en met de ontwerpers in plenaire setting (of voor mijn part in ronde tafel opzet) door te praten. Natuurlijk konden we nog wat netwerken tijdens de lunch, maar elkaars mening, reserves, overwegingen etc te horen is uitermate leerzaam (en nodig!)

Van Creativity naar Create

Het verbinden van creativiteit aan bedrijven en projecten heeft mijn speciale interesse en vormt een sterk element in wat ik mijn netwerk en mijn opdrachtgevers breng. Inmiddels weet ik dan ook dat zowel die creative minds en talents enerzijds en die business anderzijds ook mediators nodig hebben om samenwerking dusdanig op te zetten dat zowel de artistieke als commerciële waarde en verwachtingen goed afgestemd zijn en blijven. Daarbij werkt het voor mij heel goed om niet alleen maar mijn inspiratie uit die modewereld te halen maar bezoek ik ook veel seminars op het gebied van trendwatching, retail. marketing, Human Resource, service design en veel op het gebied van online en mobile design. Zo deed ik vorig jaar verslag van de Creative Company Conference Ik hoorde daar een sterk verhaal van Scott Belsky, oprichter en eigenaar van het Amerikaanse bedrijf Behance dat producten en diensten ontwikkelt voor de creatieve industrie en hij schreef het bestseller boek ‘Making Ideas Happen’.  Want hoe kom je nou van ‘creativity’ naar ‘create’ ? Om ideeën om te zetten in realiteit heb je een team nodig van dromers, doeners en incrementalisten, stelt Scott. De dromers zijn de designers, de mensen met de ideeën en de doeners zijn de mensen die actie ondernemen, ervoor gaan en erin investeren voor mijn part. Maar daarnaast heb je de incrementalisten, een woord waar ik persoonlijk ook nog nooit van had gehoord Dit zijn de mensen die toezicht houden op- en verantwoording nemen voor een project. Veel prachtige dromen en ideeën zien nooit het levenslicht omdat men gewoonweg niet weet hoe zij zich moeten organiseren om tot een mooie, efficiënte en kwalitatieve uitvoering te komen.

Talent

Wat mij opvalt, in al die jaren dat ik al meeloop in ‘de mode-industrie’ is dat er absoluut allerlei platformen, talent-programma’s, awards, shows, Fasterclasses en ‘Pitchmeetings’ zijn om talent een podium te geven en zichtbaar te maken. We geven een geldprijs, of we leren hen de elementen die het hele proces van sketch via productie naar sales gaat, ze mogen (tuurlijk veelal betaald) in het (kleinere) Machinebouw op de AIFW hun collectie presenteren we brengen ze in sommige projecten zelfs naar de andere kant van de wereld om hun ontwerpen daar te tonen. Vervolgens keren alle betrokken partijen (inclusief designers) weer terug in hun dagelijkse routine, dat hebben we gehad en even heel lullig maar vaak waar: “subsidie binnen gesleept!” en hoe nu verder?…..tsja.
Een aantal dingen die mij ook bezig houden in dit verhaal is dat wij in de mode-industrie ons wel heel erg focussen op ‘design’ talent. Het verhaal van Scott Belsky in gedachten houdend zouden we ons best wat meer bezig mogen houden met andere vormen van talent, teneinde dìe talenten weer samen te kunnen brengen om dat dream-team te vormen waardoor je ook echt van creativity naar uitvoering kan gaan komen. Dat is toch ook veel interessanter voor investeerders!?  Een zak geld geven of een trainings programma aan een designer heeft structureel geen zin. Het mode-en kleding maken proces is misschien wel 1 van de meest arbeidsintensieve en ingewikkeldste dat er bestaat. Geen standaard producten, steeds andere grondstoffen, soms wel 8 collecties per jaar, productie vaak ver buiten de grenzen en ga zo maar door. We kunnen van een designer niet verwachten dat hij na het krijgen van een zak met geld of het winnen van een prijs gevolg kan geven aan zijn zichtbaarheid en zo ‘hup’ een bedrijf daarachter op zet. Een designer ofwel een creatief talent heeft mensen om zich heen nodig die deze creativiteit kunnen begeleiden naar een concrete markt en concrete omzet. Dat moet dan overigens ook wel de doelstelling zijn van de bewuste designer, want anders is het kunst. Ook prima maar ik richt me hier even op de ‘business of fashion’.

Bruggen bouwen

Een ander ding dat mij bezig houdt is dat we naar mijn idee veel te weinig bezig zijn met èchte bruggen bouwen. Ze bestààn!: bedrijven die interesse hebben in co-creatie, een creatieve samenwerking, een verbinding met mode of een andere vorm van ‘connecting with creativity’. Maar de afstand is te groot. Denken wij-van-de-mode nu echt dat commerciële bedrijven weten ‘what’s going on’ op design-talent gebied? Laat staan hoe ze die creativiteit kunnen omzetten of inzetten naar hun eigen producten, zichtbaarheid of beleving. En tenslotte…hoe brengen we ze op een overbruggende manier in contact met deze talenten? Voor een buitenstaander is die modewereld ‘best eng’ hoor, weet ik inmiddels. Zijn PR bureaus in dit kader niet een beetje uit de mode? Is het inzetten van connectors, ambassadeurs en die incrementalisten inmiddels niet een noodzaak om Dutch Fashion Design goed op de kaart te zetten en zichtbaar te maken? Want uitnodigingen rondsturen en mailen als was het een schot hagel werkt niet om díe professionals en bedrijven naar dat fashion talent te komen laten kijken! Ook de belofte op de uitnodiging voor deze Pitchmeeting (en aan de designers) was dat de zaal gevuld zou zijn met investeerders, agenten, inkopers en andere professionals uit de modewereld. Op een paar uitzonderingen na waren we echter vooral weer samen met ‘andere professionals uit de modewereld’. Dat is niet erg, als maar hoog op de agenda blijft staan dat de bedoeling nu juist is dat onze talenten verbonden worden aan andere industrieën! Idee voor de volgende keer is misschien om een aantal genodigden weer 2 gasten uit hun netwerk maar vanuit een andere bedrijfstak mee mogen nemen. Ik werk daar in ieder geval graag aan mee!