WHAT DESIGN CAN DO is een internationale conferentie, een activistische bijeenkomst over de maatschappelijke impact van design. De eerste editie van dit symposium vond plaats in de Stadsschouwburg van Amsterdam waar op 26 en 27 mei achthonderd designers van alle disciplines- mode, interieur, product, architectuur en grafisch bij elkaar kwamen omdat ze, net als ikzelf ook, geloven in het oplossend vermogen van design. Nederlandse coryfeeën als vormgever Jurgen Bey, MVRDV-architect Jacob van Rijs en modeontwerper Monique van Heist betraden het podium. Maar ook waren er de Chinese architect Liu Xiaodu van het bureau Urbanus, Per Nimer design manager bij AKZO Nobel die sprak over het belang van een kleurrijke wereld en de Braziliaanse designer Paula Dib. Zij laat lokale gemeenschappen in de Amazone en Namibië meeprofiteren van haar succesvolle hedendaagse ontwerpen. Het geheel werd gemodeerd door Hadassa de Boer en Lucas Verheij op een, geheel in de huisstijl van de conferentie passend, geel gestyled podium. Waarover trendforecaster Lidewij Edelkoort later een compliment gaf en daaraan toevoegde: “Yellow is the new pink!”

Pragmatisme

Designers zijn gewend om na te denken in oplossingen. Laat ze niet alleen over de vorm nadenken, maar ook hoe ze kunnen bijdragen aan het tackelen van maatschappelijke kwesties. Of het nu puur drijft op sociale motieven, of meer een commerciële basis heeft, creativiteit kan het verschil maken tussen goede en slechte oplossingen. En zoals Jurgen Bey stelde: “As a designer you are also responsible for how a design is activated!” Eén van de sprekers waardoor ik wel echt op het puntje van mijn stoel zat en die fijn, lekker praktisch, met allerlei design voorbeelden kwam die bedrijven hadden geholpen hun verhaal goed te vertellen, was Scott Stowell, eigenaar van Open, een designstudio in New York. Zijn presentatie had als titel “Pay Attention” en dat had voor mij de pay-off kunnen zijn van deze conferentie…. Scott vertelde dat ze bij Open de ‘Defenders of endusers’ zijn en haar klanten helpt om te beginnen bij op te letten wat die eindgebruiker nou daadwerkelijk nodig heeft of wil.

Ego

Wat denk ik de hele zaal raakte was de spirit van Michael Wolff, designer en creatief adviseur met meer dan 50 jaar ervaring, een ‘open mind’ en een netwerk aan talent. Michael werd op het podium geïnterviewd door 2 designers van Thonik. Ik vond de interviewers niet zo sterk en er had naar mijn idee nòg meer energie rond kunnen gaan, maar Michael wist met zijn rust, senioriteit, humor en bovenal bescheiden aanpak in zijn werk, ons allemaal te bewegen. Ook al ben ik het in de basis eens met een stelling die voorbij kwam dat designers allemaal een ego hebben en dat je ook wel een ego nodig hebt om te creëren, gaf Michael ons een goed inzicht inzake ‘Humble Design’: “Design is all about taking off your shoes and put away your ego” Deze bijzondere man is bezig met inclusive design, rekening houdend met iedereen, voor iedereen. Ik vond het heel prachtig en eenvoudig hoe Michael aangaf dat je als designer kan helpen iets te zien, dat anderen niet zien en dat je vervolgens de humbleness moet hebben om je daadwerkelijk te verbinden met jouw klant of het project en/om het te gaan doen!

Connect

Ole Bouman is directeur van het Nederlands Architectuurinstituut. Hij hield een goed verhaal ( Create space instead of claiming it! ) waarin hij op het werkwoord ‘can’ in WHAT DESIGN CAN DO steeds variaties maakte als must, has done en should. Ik vond het connecting element er sterk in doorklinken en het minder elitair benaderen van design. Ole gaf daarin als voorbeeld het eigen gebouw van het Architectuurinstituut; Na een omvangrijke verbouwing heropent het Nederlands Architectuurinstituut op 1 juli 2011 als: NAi, museum voor architectuur. In deze verbouwing is letterlijk een brug weg gehaald en een platform om het gebouw heen gecreëerd zodat het makkelijker te benaderen is. Dus geen tempel meer maar open voor publiek en deel van de stad waarin allerlei gebieden zijn aangepakt om jou, als bezoeker, een architect te maken. Dezelfde Michael Wolff uit voorgaande alinea denkt en werkt ook helemaal vanuit het zich kunnen verbinden met zijn klant en de gebruikers van zijn ontwerpen. Hij wil ècht begrijpen wat er gaande is, voor hij aan de slag gaat.
De Braziliaanse designer Paula Dib stond bloednerveus en slecht te verstaan ons toe te spreken maar het verhaal was wél goed. In haar projecten leert ze mensen uit minder ontwikkelde gebieden om bewuster te leren omgaan met hun omgeving en daar nieuwe producten uit te ontwerpen.Zij zegt: “Every design should be social”  en op de vraag waarom zij zichzelf een social designer noemt zei Paula “Because I see richness in the crowd” en daardoor kon ik ‘leven’ met haar vlakke manier van presenteren en dus storytelling.

Andersom denken

Ook modeontwerpster Monique van Heist had geen pakkende presentatie, ik had er echt meer bezieling in willen voelen. Ik ken haar verhaal over haar Hello Fashion project natuurlijk al wat langer, waarin zij anti-cyclisch denkt en werkt in het modesysteem dat steeds maar weer nieuwe collecties produceert. Dat doet Monique niet. Ze vindt het zelfs bijna erg dat haar manier van denken nu als ‘hip’ gezien wordt. Dat wìl Monique niet. Haar ontwerpen kan je blijven kopen en worden gedragen door èchte mensen. Ik vind dat een heel mooi voorbeeld van andersom denken maar Monique moet haar verhaal nu gaan ontwikkelen vind ik. Het gaat nu allemaal om haar en dat is toch wel een ‘ego’ ding. Probeer eens los te komen van jouw eigen Hello Fashion en ga eens kijken hoe jouw concept er op een groter niveau, voor grotere merken en retailers uit zou gaan zien.
Nee dan Dragan Cohen die ‘overdressed’ maar juist prachtig in zijn smoking met gele (!) schoenen zijn concept ‘Upload Cinema‘ uit droeg als een true believer van waar zijn bedrijf voor staat: The best of You Tube video’s in cinema’s! De parels onder de uploads presenteren in een maandelijkse film. Briljant staaltje van andersom denken en nichemarketing!
Tenslotte was daar Jurgen Bey die heel terecht naar mijn idee vertelde dat we ons (als designers) zó gefocust hebben op leisure en home en daarmee huizen bouwen waar we zelden zijn…Jurgen richt zich daarom meer op de werkomgeving, want “Where you learn is where you meer eachother”.
Sccott Stowell had met zijn design company Open een prachtige campagne voor de ziekte Multiple Sclerose (MS) gemaakt door juist de letters MS door te krassen en ‘To celebrate movement’. Andersom denken. Niet glas half leeg maar half vòl!

Katalisator

Het is duidelijk. Bedrijven zoeken naar een manier om mensen, publiek en dus klanten aan te trekken. Om hen, maar dus ook zichzelf, in beweging te krijgen. Ik zie zelf dat mijn ISpiration Tables niet alleen ìn maar ook buiten de mode industrie steeds meer geboekt worden. In dit concept help ik bedrijven hun DNA te vinden en een verhaal te ontwikkelen en een creatieve connectie te maken door ontmoetingen en dialoog met talent uit mijn netwerk te organiseren. Zoals Lidewij Edelkoort ook in haar (al vaker vertoonde) presentatie aangaf : Er ontstaan allerlei nieuwe manieren voor bedrijven om zich sterk te maken en zichtbaar te worden. De dialoog is daarin een heel belangrijk element. Bedrijven zouden die dialoog als een product moeten gaan zien (dat is mijn droom) , we moeten weer leren te debatteren (zegt Lidewij) maar bovenal: Ontwerpers zullen de katalysatoren zijn van allerlei verschillende projecten en bewegingen!

Tenslotte. Ik vond het een (h)eerlijk event. Een groot compliment voor initiator Richard van der Laken die deze conferentie heeft opgezet. Dat getuigt van passie, overtuiging, talent, ondernemerschap en de droom om te delen en te inspireren. That’s what design can do!